پسرک بامعرفت

هنوزم وقتی میبینمش دلم میلرزه

هنوزم وقتی چشم تو چشاش می افته لایه نازک اشک تو چشام جمع میشه

هنوزم وقتی میرسم بهش سرمو از خجالت میندازم پایین

هنوزم وقتی کنارش وایمیستم بوی تنشو حس میکنم

هنوزم وقتی صداشو میشنوم قلبم به تپش می افته

باید اعتراف کنم برگ برگ روزهای زندگیم داره مرور میشه

چقد سنگینه داغ...

امشب دلم برایت می نویسد:

مي دانم نامه ام را حتي اگر در آخرين روز حيات زمين به دستت برسد مي خواني

بيا به کوچه هايي که امشب ميزبان قدمهاي من و تو خواهند بود سلام کنيم

بيا به ياد چشمهايي که در روزگار غم و غصه با ما گريسته اند گل سرخي در باغچه

روحمان بکاريم. شايد کسي را که با او خنديده اي فراموش کني

اما هرگزکسي را که با او گريسته اي را از ياد نخواهي برد .

و من از هنگام تولد کائنات تا کنون سر به شانه هاي تو گريسته ام

پس چگونه مي توانم لحظه اي تورا فراموش کنم ؟

چگونه مي توانم با ابرهاي بهاري در سرودن تو همراه نشوم .

اگر به من بگويند :

فقط يکبار مي توانم تورا از پشت شيشه هاي مه آلود ببينم

و برايت دست تکان بدهم واگر به من بگويند :

فرصتي نيست و فقط يک جمله مي توانم به تو بگويم

و پس از آن به ابديت مي رسيم

رو به رويت مي ايستم و مي گويم :

در قيامت هم نام تورا بر لب خواهم داشت

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهیه . اما معنیش رو شاید

سالها طول بکشه تا بفهمی !

تو این کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن

هر کدومش دل شیر می خواد!

تنهایی ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا امیدی ، شکنجه

رو حی ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگی ، پشیمونی، بی خبری و دلواپسی و .... !

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد

و خیلی راحت روی کاغذ نوشته میشه باید زجر و

سختی هایی رو تحمل کرد

تا معانی شون رو فهمید و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل

از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار

لیلی ومجنون............!!!!

من از پایان نامعلوم این افسانه می ترسم

من از بازی در این کشتار بی رحمانه می ترسم

از این که باز من قربانی این لحظه ها باشم

من از مهمانی شمع و گل و پروانه می ترسم

من از تکرار یک تاریخ تلخ و اضطراب آور

در این شهر پر از دیوانه و بیگانه می ترسم

من از این کوچه ها،دیوارها،من از خودم،ازتو

از این اشک و از این فریاد خودخواهنه می ترسم

از اینکه بی تو باید همسفر با جاده ها باشم

از این باران تنهایی به بام خانه می ترسم

حبیب من! صدایم کن به مهمانی آغوشت

پناهم ده! که من از این شب فتانه می ترسم

بیا ای مهربان! ای شهسوار جاده های دور

اگر لیلا تو باشی و منم مجنون نمی ترسم. . .

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهدو پیمان راشکست

آن کبوتر عاقبت از مرز رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

 از غمش با دود و دم همدم شدم

 باده نوش غصه او من شدم