پسرک بامعرفت

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهدو پیمان راشکست

آن کبوتر عاقبت از مرز رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

 از غمش با دود و دم همدم شدم

 باده نوش غصه او من شدم