پسرک بامعرفت

مثل شب سرد و سیاه است بهارم بی تو

این چه شب هاییست ک دارم بی تو...

فرض کن از خانه عسل میریزد

به چه دردی بخورد در شب تارم بی تو...

عاقبت سوی جنون میبرد این عشق مرا

گرچه زندانی این کهنه حصارم بی تو...

به دلم حنجره ای وعده امید نداد

لحظه ها را به چه امید شمارم بی تو...

حسرت پرواز به بال دل من مرد

دل من میل به پرواز ندارد بی تو...