پسرک بامعرفت

چه روزگار عجیبیه!!!

چه آدمایی وارد زندگیمون میشن،

چه ساده مارو ترک میکنن و یه کوله باری از خاطره برامون جا میذارن...

نمیگن بعدش با این همه خاطره چیکار باید کرد

که نه میشه پاکشون کرد و نه فراموش میشن!

تازه با یه حرف کوچیک دوباره همشون برات زنده میشن

یه لبخند میشینه گوشه لبت و بعدش....

دیگه نمیدونی باید با این حال چیکار کنی...

یه حس غریبی میاد سراغت که فکر میکنی برا همه غریبه ای

و دنبال یه آشنا میگردی یکی که دیگه براش غریبه ای

و این غریبه آشنا هنوزم آشناترین غریبه دلته...

واقعا که چه روزگار عجیبیه...